کار خیر در خفا

چرا این روزها کار خیر را جار می زنند؟

چرا این روزها کار خیر را جار می زنند؟ 1120 500 زهره شوریابی

دنیای کار خیر خيلی عوض شده ، حالا ديگر موبايل وجود دارد، حالا دیگر اگر کسی کمکی می کند عكس و فيلمش را می گيرد و در اينستاگرامش می گذارد! البته چندین سال پيش اينطور نبود؛ در گذشته اگر کسی نانی را برای مستمندی كنار می گذاشت جار نمی زد و اگر روزی، نيازمندی هم پيدا نمی شد، نان را بی آنكه جار بزند، به دجله می انداخت یعنی کار خیر را در خفا و پنهانی انجام می داد . و آنطور كه در برخی منابع تاريخی آمده، ضرب المثل «تو نيكی می كن و در دجله انداز، كه ايزد در بيابانت دهد باز» نيز براساس شرح حال اسكاف در دوره متوکل عباسی رايج شده است؛ ضرب المثلی كه اين رو زها كمتر كسی آن را باور دارد زیرا خودنمایی جزیی از زندگی ما آدمها شده است.


معضلی به نام خودنمایی

نمی توان با اطمينان گفت که همه انسان ها كارهای خوب و نیکو در حق همنوعانشان را برای تبليغ و خودنمايی خودشان انجام می دهند، اما آنچه مشخص است اين است كه فرهنگ كار خير كردن هم تغيير يافته است.

این یک معضل اجتماعی است و دردی که این روزها گریبان خیلی ها را گرفته است و در این راه حتی به آبرو و حقوق شهروندی نیازمندان هم رحم نمی شود. بسيار ديده ايم برخی سلبريتی ها یا شخصیت های مشهور، صحنه های كمك به برخی شهروندان را در شبكه های اجتماعی به نمايش می گذارند یا از قبض واريزی پول عكس می گيرند و نشان می دهند يا تصویر و فیلم فرد نیازمند را به دفعات نمایش می دهند بدون آنکه به تبعات این کارشان توجهی نمایند .حتی گاهی می بینیم که برخی رسانه ها نیز به این پدیده کمک می کنند. برداشت شما از این افراد چیست؟ این افراد بیش از آنک قصد کمک به نیازمندان را داشته باشند، قصد کمک به خودشان و منفعت اندوزی از طریق تبلیغات را دارند

گرچه برخی كارشناسان مذهبی بیان نموده اند برای ترويج فعاليت های نيكوكارانه بد نيست برخی اقدامات بيان شود، اما اين موضوع با جار زدن فعاليت ها و بردن آبروی برخی انسانها شریف و نیازمند، بسيار تفاوت دارد.


ویترین سازی برای جبران کمبودها

درست است انسانها نیازمند کنش های اجتماعی هستتند اما آیا ویترین سازی راه خوبی برای جبران کمبودهاست؟

همه ما در جامعه انتظار دريافت وا كنش های مناسب را برای رفتارهای خود داریم اما اين موضوع در مورد رفتارهای نوع دوستانه صدق نمی كند و هستند انسان هايی كه در اين مسير گام بر می دارند  و ويترين سازی را راهی برای جبران واكنش های دريافت نشده از سوی جامعه دنبال می كنند.

اين افراد برخی رفتارهای خيرخواهانه يا نوع دوستانه خود را به نمايش می گذارند، برای همين ويترين سازی و ايجاد انگيزه نيز می تواند باشد.

در اینجا اولویت کیست؟ فرد کمک کننده یا کمک گیرنده؟ متاسفانه اینجا انگار مصرف کردن دیگران به نوعی به نفع فرد است. به دنبال این رفتارها و کنش ها، بتدریج فرایند تعامل بین انسانها آسیب می بیند و ارزش ها کم رنگ شده و جای خود را از دست می دهند و مردم نسبت به کار خیر بی تفاوت می شوند.


بلایی به نام بی تفاوتـی

عده ای هم معتقدند در جامعه تمايل به نمادسازی و لوكس سازی افزايش پیدا کرده است و انسان ها از يكديگر ياد می گيرند كه نمايش دهند و بخشی از رفتارهای خود را بزرگ نمایند .

بنابراین آنچه در شبكه های مجازی شاهديم، شايد يك نوع ناهنجاری مزمن اجتماعی باشد كه می تواند تبعات بسياری برای آينده جامعه داشته باشد.

از طرف ديگر جامعه ای كه به اينگونه فرآيندها عادت كند، دچار نوعی بی تفاوتی می شود و اين پديده ها، جنبه انحرافی و معنای منفی خود را از دست می دهد و اين،خطر بزرگی است كه  ريا و تظاهر به يك روند اجتماعی تبديل و به مرور مردم نسبت به آن بی تفاوت شوند.


نمايش کار خير فقط به شرط تشويق ديگران

موضوع ديگری كه برخی كارشناسان دينی بر آن تاكيد دارند، ضرورت اطلاع رسانی كارهای خير است آن هم به شرط ترو يج آن. چرا كه در فرهنگ دينی ما بحث صدقه دو قالب دارد؛ يكی پنهان كاری كه  جلوی ريا و خودشيفتگی را می گيرد و وجهه افراد خراب نمی شود و ديگری هم اينكه كار خير تبليغ شود يعنی اگر كسی كار خيرش را نمايش داد به قصد و نيت ترويج آن باشد.

در تبليغ كار خير و تشويق ديگران به انجام آن بايد تلاش كرد تا به حيثيت اجتماعی افراد لطمه نخورد و با هدف مطرح كردن خود، نباشد.